REISBLOG: Zonder camera naar de Taj Mahal

STORY OF MY WORLD – De Taj Mahal is het meest bijzondere gebouw van India, op zijn minst, wordt vaak gezegd. Ik bezocht haar in 2013, maar twee weken na mijn bezoek aan dat ‘wereldwonder’ kwam ik alweer terug van die stelling. Compleet overweldigd was ik pas echt bij het zien van een andere tempel, kleiner en minder bekend, gelegen in Delhi: Akshardam Temple, waar je zonder camera niet binnen mag. Vanaf toen dacht ik: mensen, ga zonder camera naar de Taj!

Een blog voor Story of My World

Lisa, Flora, Jess en ik hadden van tevoren een avondje naar deze enorme tempel gepland. Dat was wel nodig, want je moet goed weten hoe je er moet komen. Verder moet je goed nadenken wat je meeneemt, want je moet al je spullen achterlaten bij de security voordat je naar binnen mag. En dat betekent letterlijk alles: telefoons, portemonnees (los van wat contant geld dat je in je broekzak mag steken), water en, op dat moment het ergst van alles: je fotocamera. Ik had nog plannetjes gesmeed om stiekem mijn telefoon in mijn bh te stoppen om toch wat foto’s te kunnen schieten, maar zag er van af omdat ik geen zin had in stiekem gedoe of mot met de beveiligers. En achteraf was ik blij dat ik mijn tot dan toe heilige camera thuis had gelaten.

De tempel was af in 2005, maar wie dan een modern gebouw met scherpe hoeken en gespiegeld glas voor zich ziet komt bedrogen uit. 10.000 jaar Indiase geschiedenis, kunst, spiritualiteit en waarden zijn verwerkt in de klassieke architectuur, met elementen uit de Islam, Sikh en Hindu-religies die in dit gebouw verzoend worden. De oud-roze/beige onderdelen zijn zo gedetailleerd dat je uren rond kunt kijken.

En dat doen we. In plaats van een normale bezichtiging werd het een ervaring. Wat een enorm verschil als je niet tussen alle telefoons en camera’s door hoeft te proberen een glimp op te vangen van een gebouw. Als niet iedereen alleen maar selfies maakt en het belangrijkste doel is om een zo origineel mogelijk plaatje te schieten (lees: het welbekende tegen-een-toren-aanleunen of ik-til-dit-gebouw-even-op-met-twee-vingers). Ik neem het gebouw zo goed in me op dat ik nog steeds, 2.5 jaar later, precies weet hoe het is, hoe het er uit ziet, hoe het ruikt en wat de sfeer is. Ik bekijk het hele verhaal van de geschiedenis van India, uitgebeeld in enorme olifanten rondom het hele gebouw. Ik bewonder de lichtshow met muziek en kleurige spuitende fonteinen en de arena eromheen waar we houten billen van de stenen zitplaaten krijgen. De marmeren pilaren en de gouden Ganesh en andere goden. De hindus en moslims, in zichzelf gekeerd binnen in de tempel. Ik ga op de grond zitten in kleermakerszit en bleef zo een tijd zitten. Stil. Heerlijk.

De ware kunst van de Taj Mahal zou pas echt tot zijn recht komen als ze daar ook camera’s zouden weren. Nu is iedereen alleen maar bezig met de al dan niet gelukte foto’s ervan. Ook ik. Nu besef ik dat dat eigenlijk de ervaring total verpest. Camera’s weren: dat zouden ze bij meer grote bezienswaardigheden moeten doen. Of anders zou ik aanraden: laat je camera een keer thuis.

%d bloggers liken dit: