Asperges eten met NRC buitenlandcorrespondenten

BLOG – Het werd me vorige week weer even prettig op het hart gedrukt dat ik het goede vak heb gekozen. Gave verhalen en avonturen, inspirerende personen, een wederom vergrote reislust en goed eten domineerden mijn maandagavond 27 mei. 

Het werk van een buitenlandcorrespondent heeft me altijd gefascineerd. Hoe mooi moet het zijn om helemaal op te gaan in een andere cultuur? ‘Het zijn net mensen’ en ‘Het maakbare nieuws’ waren uiteraard verplichte kost vorig jaar, maar ik las ze in een ruk uit. Ik heb daarom al lang besloten dat mijn afstudeerscriptie ‘iets met buitenlandcorrespondenten’ moet worden (inderdaad, het is nog lekker vaag). Ik vond een kleine advertentie in de zaterdagkrant: NRC organiseert een driegangendiner met dertig correspondenten en buitenlandredacteuren. DAAR MOET IK HEEN!!

Ik reisde naar Amsterdam met een aantal doelen, ten eerste zo veel mogelijk mensen spreken en ervaringen aanhoren, maar ook om weer eens goed in mijn onderwerp duiken, ideeën op te doen voor een concreet onderzoeksplan. En natuurlijk lekker netwerken en contactgegevens verzamelen.

De eerste gang kon bijna niet beter beginnen, naast ‘oude rot’ Koerd Lindeijer, Afrika-correspondent met als standplaats Naïrobi. Hij vertelde dat hij, na dertig jaar correspondentschap, nog steeds dat romantische beeld in zijn hoofd heeft, over zijn eigen werk nota bene. “Ik wil weer een paar maanden rondtrekken op een ezeltje, alles in me opnemen en mensen spreken, geen contact met de buitenwereld en al helemáál niet met de redactie. Daarna neem ik eens goed de tijd om een mooi verhaal te schrijven.”  Tja, dat is inderdaad een soort utopisch ideaalbeeld, van een ver verleden. Telefonie, internet, Twitter en Skype hebben in zijn carrière nogal wat veranderd. Daar wil ik hem zeker nog een keer over uithoren. E-mailadres nummer 1 in the pocket!

Ik lees veel stukken van Midden-Oostenredacteur Carolien Roelants, zeker sinds de Arabische Lente. Toch grappig om dan ineens naast zo iemand te zitten met een bord asperges en ham voor je neus. Als redacteur zit zij niet alleen achter haar bureau, wat mij eerlijk gezegd verbaasde. Onlangs heeft zij nog de vluchtelingenkampen in Libanon en Jordanië bezocht. Ze vertelt er luchtig over, alsof het niks is. “Veiligheid? Mwah, ik ga daar niet met een enorme crew rondlopen.” Misschien is dat ook wel minder nodig gezien haar leeftijd, ervaring en aanzien, die ze ook qua uiterlijk zeker uitstraalt. Ik zou haar super graag interviewen, maar ik heb haar gegevens niet te pakken kunnen krijgen (shit!).

Na het diner heb ik een debat over Syrië bijgewoond, met als centrale vraag: wat valt er aan te doen? Met  Bram Vermeulen (Turkije), Carolien Roelants en Gert van Langendonck (noordelijk Afrika). Vermeulen laat een aantal fragmenten uit zijn documentairereeks Langs de grenzen van Turkije  zien. Hij vertelt over zijn werkwijze, en over hoe hij bij de grens met Syrië getuige was van één van de eerste bomaanslagen aldaar. Waarna de NOS simpelweg reageerde met “De uitzending is al vol, er is net een sociaal akkoord bereikt.” Ik zag nog de begrijpelijke frustratie op zijn gezicht.

Aan het conflict in Syrië inhoudelijk werd ook veel aandacht geschonken. Op de avond dat de EU zou beslissen of het wapen-embargo al dan niet opgeheven moest worden, discussieerden wij ook over de vraag of dat iets op zou lossen. Er werden kritische vragen gesteld door verantwoordelijken bij hulporganisaties, vermomd als NRC-lezers. Wat is de rol van journalisten als het gaat om het creëren van besef bij mensen, om ze te laten doneren? Een interessante vraag, die ik Bram Vermeulen zeker ga stellen als ik hem binnenkort een keer via Skype spreek…

Want na het debat was er gelegenheid om te borrelen en ik heb lekker veel mensen op hun schouder getikt, en e-mailadressen en telefoonnummers genoteerd. Toon Beemsterboer, nu Afrika-redacteur, wil het baantje van Koerd Lindeijer overnemen en Fleur Boon (Zuid-Amerika) heeft een enorme stap gezet om zonder zicht op een baan naar Rio te verhuizen. “Als je wilt, gewoon GAAN!” Verder vond Bram Vermeulen de opleiding Journalistiek aan de FHJ destijds maar niks, vindt hij het prima om door mij geïnterviewd te worden en wil hij graag de groetjes doorgeven aan docent Clement Tonnaer. Bij dezen.

%d bloggers liken dit: