REISBLOG: Dag meisjes van Delhi

BLOG – Een week geleden besefte ik ineens: ik heb nog maar één week! Gisteren heb ik afscheid genomen van ‘mijn’ meiden en vandaag van mijn collega’s van SPOWAC en van Rajiv, de gastheer. Aan de ene kant lijkt het net alsof ik een paar dagen geleden pas ben begonnen, zo snel is het gegaan. Aan de andere kant voelde vooral de laatste week alles heel vertrouwd, alsof ik de mensen hier al jaren ken.

Tempel

Deze week leek drie keer zo snel te gaan dan de drie weken ervoor. Ik heb nog geprobeerd alles te doen wat ik nog niet gedaan had aan sightseeing in Delhi. Zo dacht ik ‘nog even snel’ de Akshardham Tempel te bezichtigen.  Dit bleek een van de mooiste dingen te zijn die ik ooit gezien heb. Zelfs de Taj Mahal verbleekt ernaast. Er was een lichtshow met water en muziek, waar ik een enorm Eftelinggevoel bij kreeg. Dit kon ik helaas niet uitleggen aan mijn huisgenootjes, want die kennen het niet. De tempel zelf is pas zes jaar geleden gebouwd, maar heeft jaren geschiedenis van India verwerkt in de architectuur, gigantisch! Niks mocht mee naar binnen, telefoon, tas en al helemaal geen camera. Maar daardoor nam ik het gebouw en de sfeer wel extra goed in me op.

We hebben een aantal keer het avondeten gemist omdat Jess en ik terug wilden naar de kleurrijke en chique markt van onze allereerste dag, Delli Hatt, en om de Main Bazaar nog een keer af te struinen, op zoek naar souvenirs, cadeaus en de lekkere straatkoekjes in een schattig zakje van krant. De hele week heb ik rondgehobbeld met mijn statief en camera. Ik ga voor mijn studie journalistiek een filmpje/minidocumentaire maken over het SPOWAC-centrum, in relatie tot de positie van vrouwen in India.

Te groot voor twee weken

De rest van de tijd heb ik besteed aan het plannen van mijn reis. Dat bleek allesbehalve gemakkelijk: India is té groot voor twee weken. En als je het aan huisgenootjes, Indiërs of andere reizigers vraagt, zijn bijna alle plekken ‘écht niet te missen’. Uiteindelijk heb ik wel een aardige selectie gemaakt denk ik. Een aantal liefdes en interesses kan ik combineren: thee en bergen in Darjeeling, geschiedenis, cultuur en religie in Varanasi en zon, strand en feesten in Goa. Ik hoef nog niet helemaal afscheid te nemen van Delhi, want ik kom ik terug om Republic Day te vieren en de grootse parade te bewonderen (wederom zonder camera!).

Ten slotte heb ik gisteren gedag gezegd tegen de meisjes bij het SPOWAC centrum. Dat was erg vreemd en naar. Al vanaf maandag kreeg ik elke dag wel iets. Reeta gaf me zoete snacks met room en bladerdeeg (ik ben de naam in Hindi alweer vergeten) en van Pooja kreeg ik haar favoriete lunch in een bakje, zelfs nog warm: rijst met currie. Beiden gaven me gisteren een lieve brief, wat me wel raakte. Ik ben in een maand best gehecht geraakt aan die meiden. Ik heb hun verhalen gehoord en ik weet wat hun toekomstdromen zijn. Met Pooja en Reeta heb ik contactgegevens uitgewisseld, omdat ik echt wil weten hoe het ze vergaat. De Engelse les hebben de meiden geskipt, op het huiswerk na. Het werd een Bollywood dansles en een kleine taalles Hindi voor mij.

Ik ga nog veel zien de komende twee weken, maar ik moet toch al iets afsluiten hier en dat voelt wel vreemd. Deze vier weken hebben me zoveel ervaringen rijker gemaakt. Ik raad iedereen aan om vrijwilligerswerk in het buitenland te gaan doen. Het is echt een toevoeging om op deze manier de cultuur en de mensen te leren kennen, niet te vergelijken met een paar dagen als toerist Delhi te bezoeken. Zeker wanneer ik door de armste gedeelte van de stad liep, gaf het me een goed gevoel dat ik daar niet alleen maar was om te kijken of om foto’s te maken. Ik weet dat ik ooit nog terug wil komen en dan wil ik ook weer langs SPOWAC, al is het maar om hoi te zeggen en om te kijken hoe het gaat met de meisjes van Delhi. Bij het project en in de rest van India.

‘Sindike sundha hay’, het leven is mooi.

%d bloggers liken dit: