REISBLOG: Mind-set, het verschil tussen liefde en liefde

BLOG – Inmiddels is het alweer mijn laatste week bij het Women Empowerment Project, wat enorm raar is! Deze week ging ook zo snel. Bree is afgelopen donderdag weer naar Australië vertrokken, dus sindsdien ben ik alleen daar. Dat heeft vooral de twee uur in bussen per dag niet fijner gemaakt.  Maar het is oké, na drie weken weet ik de route toch wel uit mijn hoofd. Het maakte het lesgeven anders. En de band met een aantal meiden van het project een stuk hechter. Ze praten gemakkelijker, ook over serieuze en diepgaande onderwerpen als het georganiseerde huwelijk.

Ik vind het interessant om zoveel mogelijk over de Indische cultuur te weten te komen. Een hoop weetjes, kleine en grote dingen. Een walgelijk iets is bijvoorbeeld dat iedereen op straat als een malle roggelt en tuft, ongegeneerd hard! Heel smerig. En dat alles hier erg lang duurt. Dat is eigenlijk bizar. In het verkeer lijkt iedereen zo snel mogelijk op de plek van bestemming te willen zijn, en alles en iedereen moet daarvoor opzij. Maar zodra ze daar dan zijn, maakt het allemaal niet meer uit. Treinen boeken, een bestelling in een restaurant, inchecken in een hotel, alles duurt lang. Dit zijn maar kleine dingen die opvallen. Waar ik de afgelopen week veel over heb gesproken, is de relatie tussen echtgenoten in India.

Taboe

Er bestaat een gigantisch taboe op liefde en intimiteit. Op straat zie je nooit stelletjes lopen. Sowieso is de verhouding man/vrouw in het openbaar zo’n 70/30. Vrouwen zitten vaak thuis. Ik heb één keer in een restaurant een koppel gezien dat duidelijk verliefd was. Verder alleen afgelopen weekend, in Lodi Garden, een prachtig, groot park met ruïnes van moskeeën, midden in de stad. Met de bijnaam ‘Love Garden’. Stelletjes worden normaal gesproken niet geacht hand in hand te lopen of tegen elkaar aan te zitten, thuis (waar ouders altijd vlakbij zijn) en op straat. Daarom begeven zij zich naar het park. In Lodi Garden zie je achter iedere boom 2 paar ledematen uitsteken, alle bankjes zijn bezet en overal lopen stelletjes. Het is vreemd om te beseffen dat de mensen die hier zo rondstruinen, bevoorrecht zijn ten opzichte van de meeste Indiërs, die het maar moeten kunnen vinden met de partner die hun ouders voor hen gevonden hebben.

Huwelijk

Dat is normaal hier, dat ouders een huwelijkskandidaat voor zoon of dochter zoeken. In mijn voorlaatste blog op ed.nl schreef ik over twee Engels studenten, Reeta en Pooja. Met hen heb ik deze week veel gesprekken gehad, over van alles, maar vooral over verschillen tussen Nederland en India. Pooja vroeg of ik een vriendje heb, en of mijn ouders hem voor mij gevonden hadden of andersom, en wanneer ik dan ga trouwen. ‘Is it a love marriage?’, vroeg zij vol verbazing. Ze begreep het westerse idee van ‘vriendje’ niet. In India ben je getrouwd of niet. Iets er tussen in bestaat niet echt, of er hangt een enorm taboe boven. Als je niet getrouwd bent, woon je bij je ouders. Als je getrouwd bent, woon je bij zijn ouders. Pooja staat hier helemaal achter: “Er zijn veel meer scheidingen tussen mensen die eerst verliefd waren” en “Liefde voor je man kun je ook later ontwikkelen” (..) “Ik weet dat dat anders is, maar toch geloof ik dat het beter is.” Echt kritische vragen heb ik haar niet gesteld.

‘I hate love’

Reeta’s ouders lieten in eerste instantie toe dat ze een vriendje had, hoewel zij erg traditioneel zijn. Nadat Reeta en haar vriend op een nare manier uit elkaar zijn gegaan, wat bij Reeta tot een zware depressie leidde, willen haar ouders nu een man voor haar vinden. Ze is immers ‘al’ 24. Afgelopen weekend is de moeder van de beoogde man bij Reeta thuis geweest. Maar Reeta is helemaal niet klaar om te trouwen. Ze wil werk vinden of studeren, succesvol zijn. Ze is bang dat een man haar dit alles verbiedt, want dat komt vaak voor volgens haar. “I hate love”. Mijn hart brak. Reeta vroeg aan mij wat ze moest doen. Ik heb haar geprobeerd op te peppen, op haar ingepraat, dat ze niet lelijk  is, dat ze veel in haar mars heeft en dat ze met haar ouders moet praten. Wat kon ik zeggen? Ik kon niet zeggen dat ze haar eigen weg moet gaan, eigen keuzes moet maken. Want zo werkt het hier simpelweg niet. Wat een enorm cultuurverschil.

Mind-set

Over dit punt heb ik veel na moeten denken. De verhouding tussen mannen en vrouwen, tussen kinderen en ouders. En wat heeft dit te maken met de nog steeds voortdurende protesten? De vrouwen willen meer veiligheid en respect. “De mind-set moet veranderen”, zeggen vrouwen en trouwens ook mannen in het nieuws. Nog steeds wordt er elke dag geschreven over de algemene woede en verontwaardiging, zo niet protesten, van Indiërs over de groepsverkrachting en de manier waarop de politie, rechtbank en politiek hier mee omspringen. Kritiek is er op de politie en politiek omdat er zo lang niks is gedaan tegen geweld tegen en misbruik van vrouwen. Een aantal mensen die ik gesproken heb noemt de overheid zo corrupt dat verandering moeilijk is. Maar niet alleen de overheid kan iets doen. Elke dag zie ik nieuwe posters en billboards van allerlei organisaties met slogans als ‘red onze meisjes’. Mijn eigen Women Empowerment Project houdt een handtekeningenactie. Hopelijk gaat deze zaak echt iets veranderen voor de veiligheid van en het respect voor vrouwen in India.

%d bloggers liken dit: