REISBLOG: ‘Red onze dochters’

BLOG – Duizenden vrouwen waren er vandaag, tijdens een stille mars voor gerechtigheid en meer veiligheid voor vrouwen. Het was misschien ‘het zoveelste protest in Delhi’, maar daarom niet minder belangrijk. Ik liep er middenin.

Onrust

Al twee weken is het onrustig in Delhi. Protesten, soms gepaard met veel geweld, domineren het nieuws elke dag weer. Ook in de politiek staat de kwestie van de 23-jarige studente, die op 16 december door zes mannen verkracht werd in een bus, hoog op de agenda. Vandaag is er een nieuwe anti-verkrachtingswet naar haar vernoemd. Wat ik er tot vandaag van gemerkt heb, is dat het gebied rond India Gate en de parlementsgebouwen zwaar beveiligd worden. Daar vonden vorige week de heftigste, gewelddadige protesten plaats. Ik rijd er met de bus dagelijks langs. Tijdens Oud en Nieuw moesten alle feesten om 1 uur gesloten zijn en ook was bijvoorbeeld het ‘hippe centrum’ Connaught Place helemaal afgesloten. Verder praten we er elke dag wel over bij het eten en af en toe ook bij het centrum.

Stille mars

Vandaag heb ik het van heel dichtbij meegemaakt. Ik was samen met de hele staf van het Women Empowerment Project, die mijn twee huisgenootjes en mij (rondrennend journalistje), goed in de gaten hielden. Ik voelde me net een kind, en het was maar goed dat mijn ‘ouders’ me af en toe terugriepen.

Sheila Dikshit, de eerste minister van Delhi, trapte af rond twaalf uur. Ze liep een paar honderd meter mee, mét posters, omringd door bodyguards en pers. ‘Red onze dochters’ was de boodschap die op de meeste posters stond. Aan iedereen werden ze uitgedeeld. Veel mensen hadden ook hun eigen posters, met teksten als ‘Gerechtigheid!’ en ‘Echte mannen respecteren vrouwen’. Een van de dames met wie ik een tijdje gepraat heb: “We tolereren de ongerechtigheid niet langer. Delhi is niet veilig voor vrouwen. Maar onze dochters, schoondochters en kleindochters zijn de toekomst, en die verdienen veiligheid. ”

Bree en Flora kregen ook een poster. We werden, als enige buitenlanders, vreemd aangekeken. We werden gevraagd wat we hier eigenlijk deden, en kregen warme reacties. Bree en ik zijn zelfs geïnterviewd door een Indisch persbureau. Dat vond ik ergens raar: wij waren niet de hoofdpersonen, slechts toeschouwers.

Gedenkwaardige plek

De tocht eindigde bij de gedenkplaats van Mahatma Gandhi. Iedereen moest haar schoenen uitdoen op deze symbolische plek, en zitten. In Nederland is vrijwel altijd een perskaart nodig om dichtbij te komen, maar hier niet. Ik liep gewoon naar voren en voor ik het wist had ik het beste plekje van allemaal bemachtigd, recht voor het gedenkteken aan de ene kant, en de minister aan de andere kant. Ik zat er letterlijk middenin; rechts, links, boven en onder stootte ik mijn hoofd tegen camera’s en microfoons. Maar mijn beeld was helemaal vrij, perfect dus!

Sheila Dikshit gaf een speech, die ik helaas niet kon verstaan. Er werd een minuut stilte gehouden en er werden twee prachtige liedjes gezongen. Iedereen zong mee van het blaadje dat uitgedeeld was. Wederom in Hindi dus onleesbaar voor mij, maar omdat ik het gefilmd heb kan ik later nog vragen aan collega’s wat er allemaal gezegd is.

De mars is rustig en vreedzaam verlopen. Er was veel beveiliging. Mannen mochten geen posters dragen bij het startpunt en toen de tocht begon bleven zij achter. Enkelen stonden langs de kant van de weg, en keken ernaar. Ik was deze week, na al het geweld bij de protesten, bijna bang dat het me niet zou lukken om veilig te gaan kijken bij een van de protesten, tochten of herdenkingsmomenten. Stel je voor, je bent vrijwilliger bij een Women Empowerment Project nota bene, je bent journalist én op het moment van actie in Delhi. Dan was het toch verschrikkelijk geweest als ik dit niet had kunnen meemaken. Vandaag was echt een fantastische ervaring.

%d bloggers liken dit: