REISBLOG: Indische dromen

BLOG – Het werd weer eens tijd voor een nieuwe blog. De tijd is heel snel gegaan deze week. Ik heb een aantal meiden van het community centre een stuk beter leren kennen en morgen wordt eindelijk een journalistieke, spannende dag!

Nieuwe vriendin

Als eerst wil ik vertellen over Reeta, een van de meisjes van het project. Ze nodigde Bree en mij uit om bij haar thuis te komen lunchen. Dat was zo indrukwekkend, ontroerend en lief! “Het spijt me dat ik jullie door deze wijk heen moet nemen, het spijt me dat ik hier woon”, zei ze steeds, vlak na de uitnodiging. Ze nam ons mee door de steeds kleiner en donkerder wordende straatjes van de buurt Multani Dhanda. Achter elkaar en hand in hand moesten we lopen, anders was het niet veilig. Of we zouden verdwalen. Ik dacht dat ik al heel wat gezien had, maar dit sloeg alles. Kapot was ik er van. “Het spijt me.” Dat deed me misschien nog het meest: alsof zij er iets aan kan doen.
Op ongeveer tien vierkante meter woont Reeta met minimaal zeven familieleden, misschien wel meer. Haar familie is erg arm, maar desondanks kregen we een fantastische, uitgebreide lunch en de beste chai (thee) tot nu toe. Het was erg gezellig met het warme gezin.
Reeta is 24 jaar en heel leergierig. Ze wil wat van haar leven maken, want ze heeft het gevoel dat alles van haar afgepakt is, vertelde ze. Ze was verloofd, maar haar vriend behandelde haar als oud vuil. Ze mocht niet studeren of werken, hij noemde haar dik en lelijk. Sinds zes maanden woont ze weer bij haar familie, die wel van haar houdt en haar helpt, maar ze heeft een zwaar minderwaardigheidscomplex.
Dromenboom
Ook andere meiden in onze klas zijn bereid om heel hard te werken voor hun eigen geluk. We deden deze week het spel van De Dromenboom, dat Jess ons had geleerd. Trek een lijn om je eigen hand heen, dit zijn de stam en takken van je eigen boom. Teken blaadjes aan de boom. Elk blaadje staat voor droom of wens voor jezelf, voor je eigen toekomst. Ik vond het indrukwekkend om te horen hoeveel meiden dingen schreven als ‘onafhankelijkheid’, ‘vrijheid’. Dingen die voor ons heel normaal zijn. De meesten schreven ook ‘intelligentie’, ‘succes’, een enkeling schreef dat ze huisvrouw wilde worden. Het moeilijkste was de volgende opdracht: teken de wortels van de boom. Wat of wie helpt jou om te komen bij je wensen en dromen? Voor velen gold ‘hard werken’, ‘familie en vrienden’ als bron. Maar hoe bereik je vrijheid en onafhankelijkheid als jonge vrouw, in een situatie als bijvoorbeeld die van Reeta? In veel traditionele Indische gezinnen hebben de vrouwen maar te doen wat hun broer of vader zegt.
Verandering?
Ik heb wel het idee dat er iets aan het veranderen is, zeker nu de veiligheid en onafhankelijkheid van vrouwen zo groot in het nieuws zijn. Dat idee krijg ik als ik The Indian Times lees of met Lakshmi, de directrice, praat. De protesten in Delhi gingen vlak na de groepsverkrachting vooral over de veiligheid van en het geweld tegen vrouwen, maar ik hoor nu ook steeds meer over de positie van vrouwen in het algemeen.
Dit is ook waar het Women Empowerment Project voor staat. En dat gaan ze morgen uitdragen. Toen ik vanmorgen aankwam, waren de meiden posters aan het maken. Ze vroegen of ik wilde helpen. Natuurlijk, maar waarvoor? Ik kan heen Hindi lezen. Na wat rondvragen kwam ik er achter dat er morgen weer een protestmars is, waar het personeel van het centrum met posters en spandoeken heen gaat. Ik was al een tijdje op zoek naar een mogelijkheid om hier dieper in te duiken, maar dat is niet gemakkelijk. Iedereen vertelde me dat het absoluut niet veilig was voor twee westerse meiden. Maar nu heb ik morgen toch echt een kans om mijn journalistieke vergrootglas te zetten op de protesten en alles er om heen. Dat wordt een bijzondere dag!
%d bloggers liken dit: