REISBLOG: Bedelaars en brave studenten

BLOG – Na een paar dagen Delhi heb ik het gevoel dat ik hier al een paar weken ben. Het leven hier went snel. Al wennen sommige dingen denk ik nooit écht, zoals de aanblik van zulke armoede. Misschien ben ik alleen nog maar aan het ritme gewend. En ik sta steeds weer perplex om kleine en grote dingen, die hier heel normaal zijn. Vanmiddag liep ik bijvoorbeeld bijna tegen een kameel aan, midden op een druk kruispunt.

De armoede op straat, die je zó veel ziet, doet me echt veel. Mijn route naar het community center loopt door een aantal vreselijke straten, wat dat betreft. Het begint al bij de bushalte vlakbij ons huis. Elke dag rennen daar drie kinderen rond, ik schat ze acht tot twaalf jaar. Flik-flakkend over de straat als het stoplicht op rood straat, zichzelf door een mini hoepeltje wringend voor onze neus. Om daarna hun handjes op te houden en je brutaal en uitdagend aan te kijken. Vandaag heb ik ze wat (heel) kleingeld gegeven. Het is zo moeilijk om hier mee om te gaan, want wat kun je het beste doen? Ik weet dat de overheid het ontmoedigd om geld te geven aan bedelaars. Maar geef je ze dan vier weken lang elke dag niks? De volgende keer zorg ik denk ik dat ik snoep of brood bij me heb. Vrolijk lijken de drie wel, ze lachen en roepen naar elkaar.
Ook wanneer ik het gebouw van het Women Empowerment project in loop, zie ik veel vrolijkheid. De meiden die er rondlopen zijn ongeveer tussen de 15 en 25 jaar oud. In het centrum kunnen vrouwen verschillende cursussen volgen. Er zijn modelessen, die vooral over naaien en ontwerpen gaan. En vrouwen krijgen schoonheidslessen, waar ze elkaar mooi leren opmaken, henna tatoeëren, haren opsteken en dergelijke. Om uiteindelijk bruiden mooi te kunnen maken voor hun bruiloft. Hiermee kunnen ze geld verdienen. Toen we eergisteren een half uurtje eerder aankwamen, mochten Bree en ik proefpersonen zijn. Dus nu heb ik rode en zwarte nagels en twee handen vol getekend met henna. Het blijft gelukkig ‘maar’ anderhalve week zitten.
Buiten proefpersoon spelen heb ik weinig met de andere cursussen te maken. Bree en ik geven Engelse les, twee groepen per dag. We hadden allebei verwacht dat we de meiden de echte basis zouden leren, maar ze weten al heel veel! Heel fijn om met ze te kunnen communiceren. Mijn studenten zijn heel enthousiast om Engels te leren en dat maakt het erg leuk! Het zijn brave studenten, ik hoef niet op inzet en motivatie te hameren. Dat is in Nederland wel anders.
De vrouwen wonen allemaal in Pahar Ganj. Soms heb ik het idee dat zij het zo slecht niet hebben. Ze lopen met mobieltjes rond, hebben grote gouden oor- en neusringen en zien er verzorgd en vrolijk uit. Ik ben benieuwd wat hun verhalen zijn, want er moet een reden zijn dat ze in het community center komen. Het is nu nog te vroeg om hier naar te vragen, maar ik ga binnen vier weken zeker proberen om hen echt te leren kennen.
Een van de meiden vroeg vandaag of ik het vreselijke verhaal heb gehoord van het meisje dat in een bus in Delhi door zeven mannen is verkracht. Dat had ik helaas wel, via meerdere kanalen. Ik heb er gisteren en vandaag veel over na moeten denken. Omdat het onvoorstelbaar is, en omdat ik elke dag minstens twee uur in de bus zit. Maar ik weet dat ik de oranje bussen niet moet nemen, die zijn niet van de overheid en gevaarlijker. Ook ben ik altijd samen, waar ik héél erg blij mee ben. Het is goed om te horen dat er zoveel protest is hier in Delhi, om geweld tegen vrouwen te stoppen. Oké, eng onderwerp afgesloten voor nu.
De eerste projectweek zit er alweer bijna op. Ik voel me inmiddels best thuis hier met mijn vijf huisgenootjes, Rajiv de koppige projectleider, zijn vrouw die heerlijk eten voor ons kookt en de portier. Ja, we hebben een portier! Dus veilig voel ik me ook. Morgenavond vertrekken Bree, Jessica en ik naar Agra, waar de Taj Mahal is. Op zondagochtend reizen we met de trein door naar Jaipur, ‘The Pink City’, om hopelijk dinsdag een kerstdiner in Delhi te kunnen houden. De eerste echte toeristische bezoekjes!
%d bloggers liken dit: