REISBLOG: Riksja’s en andere vervoersdrama’s in Delhi

BLOG – Wauw, vandaag was fantastisch, maar ook bizar hectisch! Had ik al verteld dat het verkeer een chaos is? Dat wist ik van te voren wel ongeveer, dacht ik. Nou, vandaag zijn Bree (mijn Australische project- en huisgenoot) en ik er achter gekomen wát voor een chaos het is. Mijn verwachtingen zijn niet helemaal waar gebleken. Riksja’s zijn cool maar eigenlijk best eng en de positie van vrouwen, die nogal achtergesteld zou zijn, lijkt in de praktijk toch anders.

Met de bus

Rajiv, mijn projectcoördinator en huisvader van het vrijwilligersverblijf, had ons gisteren al globaal de route laten zien, maar we reden met zijn auto, dus de route was anders dan die van de bus. Hij had ons goed voorbereid: we kregen een briefje met de naam van de bushalte, de naam van het community center, het adres en de naam van het politiebureau in de buurt, in het Engels én Hindi. Zou toch voldoende moeten zijn, zou je denken.

Er zijn vier soorten bussen in Delhi. De groene zijn er in twee soorten: nieuwe en oude (lees: oude en onvoorstelbaar oude). Dan heb je nog de oranje en rode, die hebben airconditioning. Bij de eerste bushalte hebben we ongeveer drie kwartier gewacht op de perfecte bus 522. Ofwel de bus was vol, ofwel hij reed alweer toen we in wilden stappen, ofwel hij was rood en dus duurder. Het uiteindelijke busritje was een vreemde gewaarwording. Iedereen, letterlijk iedereen, staarde ons aan. Daar waren we al wel voor gewaarschuwd; Bree is hoogblond, ik heb blauwe ogen, tja. Maar het blijft vreemd, je voelt je een beetje een alien. De tweede vreemde gewaarwording was dat er continue mannen opstaan voor alle vrouwen in de bus. Er wordt zelfs glimlachend een heel pad door de drukte voor je gecreëerd naar een vrije stoel. Later hoorde ik dat er in de metro zelfs hele delen speciaal voor vrouwen gereserveerd zijn. Hoezo achtergesteld? (Hier vast later meer over)

Riksja-rit 

De perfecte bus 522 bleek overigens niet zo perfect te zijn, want we kwamen bij de bus terminal uit. Geen enkel idee waar we heen moesten. Ons briefje in mijn hand en onze enigszins gefrustreerde blikken zorgden ervoor dat hordes Indiërs naar ons toe kwamen en ons een lift aanboden. Uiteindelijk hebben we een willekeurige fiets-riksja genomen. Fantastisch is dat! Je gaat niet snel, maar ziet heel veel. En je kunt overal tussendoor. Maar riksja’s geven niet altijd een even veilig gevoel, in verband met langsscheurende auto’s en toeterende riksja’s bijvoorbeeld. En toen we stil stonden, kwamen er twee arm-uitziende mannen naar onze chauffeur en schreeuwden naar hem. Ze probeerden geld van hem af te pakken. Toen ze daarna beide ons aankeken, wilde ik er bijna uit springen. Toen werd het gelukkig groen.

Te voet door Old Delhi

De terugweg was net zo raar. Eerst hebben we een uur gezocht naar de bushalte die Rajiv toch echt gisteren aangewezen had. Twintig keer oversteken: handjes vast en rennen, toch maar niet, terug, nog een keer. Tien keer met gebarentaal de weg gevraagd en 10000 starende blikken genegeerd (of terug geglimlacht). Te voet door Old Delhi is heftig voor de eerste keer. Daarna hebben we anderhalf uur in de bus gezeten, waarvan een uur gestrest omdat we dachten dat we er elk moment konden zijn. Het avondeten hebben we gemist. We hebben er 2,5 uur over gedaan.

Lesgeven

Nu heb ik al een enorme blog en nog niet eens over het project zelf verteld. Dat was ook geweldig trouwens. De vrouwen met wie we werken, lijken net kinderen van 12. In hun doen, expressie, gezicht en lengte. Toch zijn de meesten van mijn leeftijd ongeveer. Ze zijn ontzettend vrolijk en aardig. Vandaag  hebben we Engelse les gegeven aan twee groepen. Ze weten meer dan ik dacht, je kunt een heel gesprek met ze voeren. Dus vanavond hebben we vast wat lesmateriaal van internet verzameld. Best een uitdaging, voor de klas staan! Later zeker meer hierover, want mijn ogen vallen nu bijna dicht. Trusten!

%d bloggers liken dit: