REISBLOG: Namaste!

BLOG – Daar zit ik dan. In een enorm Air India-vliegtuig boven de Zwarte Zee ongeveer, net over de helft van mijn 12-urige vlucht naar Delhi. Ik zit tussen twee Britse Indiërs, die me al wat verteld hebben over de Indische vliegtuigmaaltijd met rijst, aardig hete curry (maar ik ben vast nog niets gewend) en een prakje van zoete wortels. Ik heb ook al wat gehoord over het verschil tussen Hindi, Punjabi en Urdu, drie van de grootste talen in India.

Zo begint mijn avontuur. Ik ga vier weken naar Delhi, India, om vrijwilligerswerk te doen. Daarna nog twee weken reizen en ik kom eind januari weer terug naar Eindhoven.

De organisatie waar ik ga helpen heet SPOWAC, Society for Promotion of Women and Children. Het is een centrum waar vrijwilligers bijvoorbeeld Engelse les of alfabetiseringscursussen geven, sociale vaardigheden of cursussen waarmee achtergestelde vrouwen hun eigen inkomsten kunnen genereren. De vrouwen die bij het centrum komen, zijn vaak mishandeld of misbruikt, of wonen in sloppenwijken. Best wel heftig dus.

Ik verblijf in een gastgezin samen met een andere vrijwilliger. Ik weet niet waar hij of zij vandaan komt. Eigenlijk weet ik sowieso heel weinig van wat me te wachten staat. Wat ik wel weet, is dat een cultuurschok me tegemoet komt. Ook al heb ik zoveel gelezen over het land, over de Namaste-groet, de stank en het lawaai, de achtergestelde positie van vrouwen, de heilige koeien, het hindoeïsme en over de parlementsverkiezingen van maandag. Al deze onderwerpen komen vast terug in mijn toekomstige blogs.

O ja, en ik las zojuist dat ik Indische jurken moet gaan dragen. Ze gaan de eerste dag meteen met me naar de markt om te shoppen. Lijkt me raar, maar best grappig!

Ik kan wel blijven typen, mijn hoofd is een wirwar van gedachten. Maar ik ga toch even proberen te slapen. Ik vraag me af of dat gaat lukken, want boven het lawaai van het vliegtuig én boven mijn muziek uit, hoor ik het gesnurk van mijn buurman. Tot snel!

%d bloggers liken dit: