Lost in Barcelona

BLOG – Nog nooit heb ik me zo verloren gevoeld als die nacht, van donderdag 19 op vrijdag 20 juli. Op zoek naar Alex, haar telefoonnummer, of het adres van het appartement. Hoe kon het gebeuren dat ik ’s morgens om tien uur alleen thuis kwam van een stapavondje, bijna iedereen wakker was en de melding kreeg ‘de politie is net weg’? Met Dutch Creatives in Barcelona.

Het begon prachtig met de sangria op het strand en de lekkere tapas. Op weg naar meer van dat, kwamen we honderden protesteerders tegen, met vuurwerk en al, tegen de Spaanse bezuinigingen. Gebeurt elke week, hoorden we van wat Spanjaarden. Wouter en ik konden ons journalisten-instinct uiteraard bijna niet de kop in drukken om de rest bij de houden. Foto’s moesten er gemaakt worden en mensen ondervraagd. Gelukkig vonden we de rest snel want er was prima vermaak met de vele vierkante meters straat die vol lagen met schuim: speeltuin!

We waren onderweg naar shotjesbar Chupitos voor een paar lekkere ‘Orgasmos’, ‘Bin Ladens’ of ‘King Kongs’. De sfeer en de alcohol zaten er goed in op het terras daar. Alex en ik genoten van een liter sangria met erg veel sterk spul er in, wat later het begin bleek te zijn van een verdwaasde avond. Wij moesten en zouden gaan stappen. Dus omkleden: wat doe jij aan? Shit ik heb geen hakken. Moet ik mijn telefoon meenemen, nee toch? In Club Catwalk leken alleen meisjes met te korte rokjes en te hoge hakken en aanhankelijke kerels te zijn. En ja, dan weet je hoe dat gaat. Op een gegeven moment raak je elkaar kwijt.

En niet zomaar kwijt. Zo erg kwijt dat ik een paar uur op het strand heb gezocht in de veronderstelling dat ze daar ergens moest zijn. Dat ik zonder telefoon, zonder ID-kaart of bankpas, zonder adres van het appartement, met alleen wat geld, een jurkje en klote lopende ballerina’s door Barcelona rondgelopen heb. Voor een f*ing uurtje of vijf. Verloren in de grote stad. Als ik nou gewoon mijn telefoon had of al was het alleen maar het nummer van Alex of van een van de zeven anderen. Als ik nou gewoon de straatnaam wist. “Near Sagrada Familia, something like Palladio, Pollero, Podera? No? Gracias e buenos noches.”

Uiteindelijk werd ik door en aardige Ecuarordiaan in de taxi gezet naar Sagrada Familia. Rond een uurtje of tien in de ochtend stond ik voor de deur van het appartement. Aanbellen? Dan maak ik iedereen wakker, dat zullen ze niet fijn vinden. Kloppen, dan hoort Thijs het vast. Nope. Aanbellen en hopen dat niet iedereen wakker schrikt. Op dat moment doen Wouter en John glimlachend de deur open en valt Alex huilend in mijn armen. Ik was als vermist opgegeven en de politie was net vertrokken. Drama was het geweest op Carrera de Padilla numero très très quattro. Alex bleek gewoon bij de uitgang van de club te hebben gezeten voor uren, nooit op het strand te zijn geweest en ze was de hele nacht wakker gebleven. Net zo in paniek als ik. Wat een hel.

Gelukkig konden we er de rest van de vakantie wel om lachen. “Where’s Caroline, where’s Caroline” Hele analyses hebben we gemaakt. Mijn ballerina’s heb ik weggegooid. De volgende club-avond, twee dagen later, verloren John, Wouter en Miriam mij niet uit het oog. De straatnaam zat inmiddels in mijn geheugen geprent en mijn BH volgepropt met een telefoon, pasjes en geld. Dat past gewoon.

http://www.dutchcreatives.com

%d bloggers liken dit: